10 minuten later arriveer ik bij de brug waar we afgesproken hebben. Een lange jongen met zwart, halflang haar en een grappig oosters accentje staat er al, een grote rugzak en drie hengels bij zich hebbende. Lachend begroet ik Simon en meteen beginnen we met vissen… dat is immers waarvoor hij toch al 2,5 uur heeft gereisd, dus dan gaan we de beschikbare vistijd optimaal benutten ook. We hebben allebei vrij deze week en besloten dan een vis tweedaagse te houden; Simon komt dag een naar mij toe en stapt daarmee in mijn wereld en visserij(en), die compleet afwijken van hoe hij normaal gesproken vist. Dag twee gaat bij Simon (bij hem in de buurt) plaatsvinden met een visserij die ik weer zelden doe. Kortom; we kijken allebei een dagje bij elkaar in de keuken, maar het hoofddoel is gewoon twee hele leuke en gezellige dagen te beleven. Dat was overigens iets wat sowieso goed kwam…

Deze eerste dag ga ik Simon dus kennis laten maken met een visserij die hij zelden doet, maar wat mij zeer vertrouwd is geraakt de afgelopen 2 jaar; het vissen op grote baars op en nabij de rivier. Het is me een raadsel waarom, maar dit jaar liggen ze al ontzettend vroeg in bepaalde havens, evenals gigantische scholen witvis en ook de snoek ligt er vaak al. Daar waar je normaal gesproken met een dikke winterjas aan en een muts op door deze havens vaart in deze visserij, zitten we nu gewoon in een trui en pet… apart verschijnsel, maar zeker niet nadelig voor ons. Het bespaart je gewoon heel veel zoeken en levert zodoende effectieve vistijd op. Enfin, we besluiten direct maar te beginnen bij de brug waar we toch al zijn. Ik hoop er op een grote snoekbaars, waarom weet ik niet… er is nog nooit een grote snoekbaars uitgekomen maar ach, eens moet de eerste keer zijn. Die eerste keer laat nog even op zich wachten, want ook vandaag blijft ‘t, op een paar baarzen na, stil onder water. ’t Motortje wordt weer gestart en snel richting de beoogde stek van vandaag dan maar, een ondiep rivierhaventje waar ik vanmorgen dus al doorheen was gekomen. De tactiek is vrij simpel; beiden 1 hengel voor het werpen met shads, dan wel dropshot en 1 hengel die fungeert als bijhengel; een jerkbait hengel met doodaas set-up. 

We besluiten maar gewoon op het stuk te beginnen wat de vorige keer het beste was, om daarna andere delen van de haven uit te vissen. “Oke, wie als eerste een vis heeft”. 2 shadjes raken bijna gelijktijdig het water. 2 stokjes staan vervolgens bijna tegelijk krom en een tweetal baarzen worden korte tijd later uit het water getild. Dat beloofd wat voor de rest van de dag… De volgende worpen leveren bijna allemaal vis op, allemaal prachtige baarzen van goed formaat. Na een poosje valt het opeens helemaal weg, de school aasvis (en daarmee de baarzen) heeft zich kennelijk weer verplaatst en moeten we toch weer even zoeken. Nog een worpje onder de brug waar we al die tijd lagen dan maar. Terwijl ik mijn shad bijna bij de boot is, krijg ik opeens toch nog een aanbeet. Geen harde dreun, geen tik, gewoon opeens een gewicht wat erin gaat hangen. “Ja, dit is een goeie!”. Tot mijn verbazing antwoord Simon niet met “O ja?” maar met “hehe, hier ook”. “Ik heb de mijne nog niet gezien, sowieso wel een veertiger dus”, “haha, hier ook!”. De beide drils verlopen super; een soort van vriendschappelijke wedstrijdjes zijn het. Beide vissen knokken goed en redelijk lang, maar toch heb je totaal niet het gevoel dat ze echt potten kunnen breken in hun ontsnappingspogingen. Voor Simon zijn dit soort vissen absoluut bijzonder en daarom mag hij poseren met de prachtige dubbel van 46 en 42.

We vissen verder maar ook deze grote baarzen zijn direct weer spoorloos.. we zouden deze groep de rest van de dag ook niet meer tegenkomen blijkt achteraf. Ondertussen gaan 2 aasvissen op de ‘bonushengels’ overboord en niet veel later dansen 2 rode dobbertjes aan weerszijden van de boot rustig heen en weer op de kalme golfjes. Heerlijk relaxt driften en vissen we verder en niet veel later hebben we de groep weer terug gevonden. Ik kan eigenlijk vrij kort zijn over wat er vervolgens gebeurt; het is praktisch elke worp raak en elke keer weer komen prachtige baarzen door het oppervlak. Jep, het loopt… en hoe. Af en toe zijn we ze weer even kwijt, om ze enkele minuten later weer tegen te komen. We vangen uiteindelijk tegen de 50 baarzen… dat gegeven is niet zo bijzonder, wat wel bijzonder is, is het ontzettend hoog liggende gemiddelde; vrijwel elke vis zit tussen de 35 en de 40 centimeter. Niks meer, niks minder.

Het is echt onwijs genieten deze middag; het zonnetje schijnt, we liggen redelijk uit de wind en we vangen worp naar worp onze vissen. Net op het moment dat ik denk; het wordt eigenlijk wel eens tijd voor een aanbeet op een van de dode aasvissen, hoor ik Simon naast me hard lachen en naar beneden wijzen. Vlak onder de boot is nog net de rode bovenkant te zien van iets wat Simons’ dobber lijkt. Hij tikt fel aan en de snoek geeft een leuk luchtshowtje weg naast de boot. Met 78 cm niet de gehoopte bak, maar wel een prachtige riviersnoek in de boot.

Met deze snoek komt er gelijk een einde aan deze dag… als we thuis zijn worden de foto’s eens doorgenomen en wordt er bepaald wat we dag 2 gaan doen. Het plan wat we bedenken is enerzijds belachelijk, maar anderzijds kan het wel goed uitpakken. We gaan redelijk op tijd naar bed om de volgende ochtend (veel) te vroeg op te moeten staan. Om kwart over 6 zitten we al in de bus op weg naar een stek die in totaal 3,5 uur reizen met het OV kost en dan heb ik het alleen nog maar over de heenweg. Met een rugzak, 2 baitcasters en 2 karperhengels cruisen we half Nederland door om te kunnen vissen. Jep, some days you wonder why you ever started fishing. Ach ja, de reis verloopt prima en de reistijd wordt optimaal benut met het maken van takels die we zo meteen nodig gaan hebben in een visserij waar Simon weer veel ervaring mee heeft en ik nauwelijks: het vissen met dode aasvissen op grote snoek.

Eens bij het water worden een paar grote aasvissen getikt en niet veel later plonzen deze, dood en voorzien van 2 dreggen, in het water. Het is verre van warm maar door redelijk uit de wind te zitten is het goed uit te houden. Het blijft een poos stil. Een tweetal andere doodazers aan de overkant krijgt evenmin actie en dus heb ik er wel vrede mee… dit is nou eenmaal een visserij die het uiterste van je geduld vergt. Je moet het doen met de mogelijkheden die je hebt en vanaf de kant is een 2de, totaal andere tactiek, niet echt mogelijk als je zo vist. Dan begint er dus gewoon een spelletje van wachten, wachten en nog eens wachten. Mijn geduld wordt op de proef gesteld, ik ben geen stilzitter… ik ben, als vrijwel uitsluitend kunstaasvisser, gewend om te anticiperen op de situatie door bijvoorbeeld totaal andere dingen te gaan proberen. Nu gaat dat gewoon niet; je hebt 4 hengels die je naar je eigen inzicht in diepte en stek hebt ingesteld en dan is het aan de vis. En die vis is nou net de factor in onze hobby die het zo onberekenbaar maakt. Geduld is het sleutelwoord. Na een uur of 4 is het dan eindelijk een teken van leven; Simon mag aanslaan op een langzame aanbeet. Contact zoeken, een harde tik volgt. De hengel blijft even prachtig krom staan alvorens de vis begint te zwemmen. “Sowieso een meter” is het eerste wat klinkt en niet al te lang daarna komt een prachtige vis in beeld. Breed gebouwd, prachtig getekend en een grote kop, topvis. Simon in extase en ik doe mijn uiterste best er mooie platen van te schieten.

Niet al te lang daarna wijzen de 4 hengeltopjes, parallel naast elkaar liggend, weer richting het water. Wederom verstrijkt er een lange, actieloze periode. Lichtelijk huiverend van de frisse wind zet m’n pet nog eens goed op, steek mijn nek diep in mijn vest. Er rest je niks dan gewoon te turen naar de 4 dobbers. Enerzijds is het niks voor mij, anderzijds zit ik toch wel te genieten. Hoe eenvoudig kan het vissen soms zijn? Ik voel op zulke momenten eens te meer de rare hypocrisie van het vissen: je wacht op iets wat misschien niet eens komen gaat. Je hebt totaal geen reden om aan te nemen dat er nog iets gaat gebeuren, maar toch praat je jezelf moed in. “Het komt wel goed, zo meteen gaat ie echt wel”. Nadat er heel wat ‘zometeens’ verstreken zijn en ik voor de zoveelste keer de vier dobbers probeer op te zoeken, mis ik opeens nummer 2. ‘Ach nee, je kijkt er vast overheen net als die 10 vorige keren dat je er eentje mistte’. Toch kon ik hem gelukkig niet meer ontdekken en kan ook ik aantikken op een vis. Ze voelt niet groot, het maakt mij eigenlijk niks uit… ik vind het al lang best. Met een uitermate tevreden gevoel zie ik haar kort daarna weer verdwijnen in het troebele water. Een gevoel van voldaan- en tevredenheid beheerst me.

“Zo zo, wezen vissen?”. Nog half in gedachten verzonken kijk ik op. Een wat oudere man is tegenover me komen zitten. Rustig glimlachend knik ik. “Nog wat gevangen ook?”. “Ja hoor, gelukkig wel” antwoord ik. “Dat er mensen zijn die het werkelijk leuk vinden om te vissen… ik heb nooit begrepen wat daar nou leuk aan kan zijn” vervolgt hij. “Ach ja” antwoord ik, geen zin hebbende om het uit te leggen. “Ieder zo z’n ding hè”. Hij knikt en buigt zich weer over zijn krantje. Ik kijk door het raam waar ik dingen voorbij zie flitsen. Door het donker en de snelheid kan ik ze niet eens identificeren. Ik denk terug en relativeer de afgelopen 2 dagen. 2 dagen waarin ik weer op nieuwe plekken ben geweest waar ik nog nooit was geweest, 2 dagen van optimaal genieten en gezelligheid met een vismaat (of lotgenoot in de ogen van menig niet-visser), 2 dagen die ik weer kan bijschrijven als een apart avontuur. Wederom, vissen was voor mij een aaneenschakeling van mooie momenten en avontuurtjes. Ik sta op. “U moest eens weten wat u mist”. Ik knipoog en stap de trein uit. “Fijne avond nog”, hoor ik nog net. Zijn woorden worden half opgeslokt door een koude wind die mij op het perron omringt. Een blik op de klok doet mij beseffen dat ik nog 2 uur reizen voor de boeg heb. Ach, het behoort gewoon tot de charmes van dit avontuur. Thanks voor de leuke dagen Simon!

Paul