Het liefst de hele dag bikkelen, en volhouden voor die éne grote vis. Dagen dat je dan blankt komen zeker voor. Het water wat we vandaag gaan bevissen is vaak wel goed voor snoek, maar je kan het jezelf zo moeilijk maken als je zelf wil. Simon en ik gokken het erop en gaan dan ook voor groot. Dan maar niets vangen, maar de beloning, áls die komt dan… 

Om vijf uur s’ochtends spreken we af. Simon is keurig op tijd. We hebben elkaar al een tijdje niet gezien, zo krijgen we de gelegenheid om mooi even bij te kletsen. Snel fixen we de boot achter de bus en rijden naar bestemming. De reis gaat snel, we rijden in het donker weg en komen mooi bij zondsopgang aan. Het water ligt er schitterend bij, het is zo vlak als een biljartlaken. Ook is er in de verte aardig wat mist te zien, dit schijnt nog wel eens een goed voorteken te kunnen zijn.

Na tien keer trekken springt er leven in de Mercury motor. Snel maken we een hengel gereed om even een klein stukje te trollen. Het zal leuk zijn als we er een visje pakken, zo niet knallen we zo snel mogelijk naar de eerste stek. Het is een eindje varen, maar gelukkig is het water vlak en rustig. Tjah, wie gaat er dan ook om zes uur doordeweeks het water op? Juist, wij.

Na een goed stukje varen zien we de eerste plantenbedden. We zitten kwijlend in de boot, maar iets zegt tegen me van ”doorvaren Jesper, het werpen komt nog wel, eerst naar de volgende stek”. En dit doen we dan ook. Die plantenbedden kunnen we de hele dag nog bevissen. Dan kunnen we het een eindje verderop gewoon niet laten. Een prachtig plantenbed aan het talud. We driften een rondje om het bed, en werpen het nauwkeurig af met spinnerbaits en jerkbaits. Helaas levert het niets op. Kom, we gaan weer verder, er is nog genoeg water!

We komen bij de volgende stek aan. Ik stel voor om hier te gaan werpen met shads. Diagonalen met grote snoekshads, en dan hopen op die ene kanjer, maar vooral op een onvergetelijke aanbeet. Die zijn namelijk vaak erg hard op een diagonaal aangeboden shad. We hebben een paar worpen gemaakt en Simon haakt uit het niets de eerste vis. ”Zooow, Hangen Jesper, een héle dikke zo te voelen”! Zal me niets verbazen, ze liggen er! De vis komt boven en Simon kan een glimp opvangen. Een dikke meter! Yess, een dikke!

De vis gaat er weer vandoor en wanneer ze zich weer laat zien schatten we haar toch iets kleiner in. Een goede negentiger Simon! Ja, ik denk het ook! Ze zit in het lipje gehaakt met een haakpunt. Iets teveel druk en ze zou losschieten. Ik maak het schepnet, die eigenlijk net iets aan de kleine kant is, gereed. Deze gaan we scheppen, voor de zekerheid! De vis komt boven en geeft zich over. Dan komt het. Flatsh, zo die dreg eruit! Ahhneeee! Simon bedenkt zich geen seconde en graait naar het net die ik naar hem toe gooi om vervolgens de vis te scheppen en zelf haast bijna overboord te vallen. Hij schept raak. Yessssssss! We hebben hem!

Waar ik direct aan moest denken is het verhaal van Daan en Martin. Ook zij hebben dit meegemaakt, en ook zij weten dat zoiets enkel lukt met teamwork en héél snel reageren. Wat een voldoening zeg. Snel schiet ik enkele foto’s. Dan het meetlint langs de vis leggen.. 98..99, 100 cm en dan eindigt de vis! Simon, gefeliciteerd, één meter precies! Een harde oerkreet galmt over het water, wat een prachtig moment!

Simon en ik geven elkaar de hand. De eerste vis van de dag, en de vis waarvoor we gekomen zijn. Niet dat we de kleine vissen niet eren, maar soms heb je dagen dat je je richt op de echte kanjers. Dan pas je je materiaal erop aan en je kunstaas. Net een slagje groter, en het kan niet lomp genoeg zijn, dat blijkt even later wel.

We werpen het stuk nog even af. Ik kan prima op de wind driften, de Minn kota Vector hoeft amper iets te doen. We vissen het stuk verder af. Misschien liggen er nog meer! Helaas krijgen we geen aanbeet meer. Misschien een stukje trollen met groot kunstaas? Na nog geen vijf minuten later, ontvangt Simon een prachtige beuk op zijn ShadClone. Ik had hem gezegd dat hij die eraan moest doen, die ShadClone’s willen nog wel eens een metersnoek verleiden..

Helaas bleef het voor Simon bij die éne knal. Niet veel later zie ik in mijn ooghoek mijn steunhengel flink bonken. Ik graai de hengel vliegensvlug uit de steun maar helaas heeft de vis al gelost. Kijken of er tanden in de gloednieuwe gifgroene Toad zitten. Bij nadere inspectie zien we een paar grote schubben op de achterste dreg en enkele sneeën van maarliefst 5 cm lang. Helaas..!

Trollen is leuk, toch kiezen we beide voor de actievere manier van vissen, het werpen. We willen nu eenmaal voor groot, en dit neem ik dan ook erg letterlijk. Ik hang namelijk een Suzy Sucker van maarliefst 400!! gram aan mijn hengel (een 3 – 8 oz St.Croix). Een aasje van maarliefst 35 cm lang, het is gewoon een bonk rubber. Een bulldwag van ongeveer dezelfde lengte, is er smal bij. Simon verklaart me voor gek maar toch vindt hij het vet dat ik het gewoon doe. Dan werp ik in, de eerste worp, een worp van een meter of twintig. Ik draai direct 4 slagen binnen zodat het stuk rubber niet direct richting de bodem gaat. Bij 4 slagen houdt het dan ook op. Een énorme beuk verklapt een aanbeet. Ik sta even te shacken en schreeuw: HANGEN!

Een beste, serieus Simon, een hele dikke! Jaja, het zal wel. Simon keek naar mijn hengel die geen krimp gaf. Ja, kijk dan naar de lijn, ik heb er écht een! Wat? Ik zie het! Dit moet een meter zijn Jesper, dat kan niet anders..! Dit is je PR!! Ik ben echt gespannen, normaal ben ik dat nooit. Alleen de gedachte al dat de kans groot is dat ik nu een monstersnoek aan het drillen ben. Helaas blijft dit een mooie herinnering, want de vis komt volledig het water uit, en schut met de kop en slaat zo de Suzy Sucker eruit. Niet heel raar, als zo’n vis gaat kopschudden met 400 gram in de bek, dat kan eigenlijk ook niet goed gaan. Helemaal niet wanneer de vis licht gehaakt zit. Door het zware gewicht van het kunstaas kan zo’n vis gemakkelijk het stuk kunstaas lossen.

We staan beide even versteld. Ik draai snel verder binnen om de Suzy Sucker te inspecteren. Vlak naast de haak aan de onderkant, zit een diepe snee van een cm of 2. En wat kleine sneetjes er om heen. Helaas, de vis is gelost maar wat een prachtig moment. Normaal zou ik er kapot van zijn, nu zit ik alleen maar te genieten. Hoe prachtig onze hobby eigenlijk ook is. De éérste worp, wie verwacht nou zoiets?

Het vertrouwen zit er weer aardig in. Niet raar, want we hebben dan ook al aardig wat actie gehad vandaag. Trollend lossers/missers, werpend een mooie meter voor Simon en voor mij een flinke losser. Ze willen wel, we moeten er alleen hard voor werken. Samen besluiten we om de rest van het stuk gewoon dom af te gaan werpen. Wie weet vangen we nog een mooie snoek. De plantenbedden liggen vlakbij, hier vissen we dan ook doorheen.

Geen stootje, niets. We laten het werpen voor wat het is en kiezen de gemakkelijke weg, trollen. Zo kunnen we mooi even bijkomen. Beide vissen we met een hengel in de hand én een hengel in de steun. De langverwachte aanbeet komt maar niet. Het lijkt ineens alsof de vis erg pasief op de bodem is gaan liggen. Eerst hadden we elk uur minstens een aanbeet, nu lijkt de vis niet thuis te zijn. Tjah, wat moet je dan. Gewoon stug volhouden, we hebben immers al een prima dag.

Dan varen we terug naar de plek waar Simon de metersnoek van vanmorgen ving. De boot ligt stil, we maken onze hengels gereed. Dan zie ik een blauwe rib aan komen varen, onze kant op. Hier Simon, kijk, volgensmij is dat politie. Het is inderdaad de politie en de heren wenken even naar ons, ze willen even langs zij. Geen punt! We pakken onze legitimatie en onze vispas. Alles keurig in orde. Nu de registratie papieren en kenteken bewijs van de boot nog, hoor ik de agent zeggen. Ik kijk de beste man aan en zeg dat mijn bootje niet vaarbewijs plichtig is.

‘Maar 9.9 pk achter zo’n klein bootje is behoorlijk veel hoor’! Hoe weet ik dat dit bootje niet harder dan 20 km per uur loopt? Ik vertel hem dat ik de motor heb laten afstellen. En dat mijn bootje zwaarder is dan normale visbootjes van deze lengte. Mijn bootje is helemaal volgebouwd met hout. ‘Oke, waar heb je het officiele certificaat van het afstellen van je motor? ‘Ik moet dit wel na kunnen trekken namelijk..’ Toen keek ik de best man aan en zei: Die heb ik niet, bestaat die dan? Ja, als jou’n dealer de motor officieel heeft afgesteld heb je hier een geldig certificaat voor nodig.

Ineens schiet het me te binnen, de boot gaat altijd wel voor onderhoudt naar de dealer, alleen hebben we het afstellen van de motor niet door de dealer laten doen maar door een kennis van ons, die erg handig is met buitenboordmotoren. Ik leg dit aan de agent uit en krijg nogmaals te horen dat dit niet de gang van zaken is. En gelijk heeft hij. De agent stelt voor om een stukje volgas te gaan varen om te kijken hoe hard mijn boot loopt. ‘Prima!’ En ik trok het gas los. De politierib voer er achteraan en meette ondertussen de snelheid.

De agent stak zijn hand op dat we konden stoppen, en veranderde zijn hand in een duim. 17 kilometertjes per uur, je hebt gelijk jongeman, bedankt voor uw medewerking! Wil je wel nog even achter het afstel certificaat aan gaan? De aardige agenten zeiden ons gedag en voeren verder. Zo kan het ook, in plaats van direct een boete uitschrijven ondanks dat ik fout zat. Weer wat geleerd, en ondertussen nu ik dit type is mijn dealer bezig met de officiele documenten van het afstellen van mijn 9.9 PK Mercury motor. Helemaal in orde dus!

Wat ik me wel afvraag is waarom ze een stilliggend visbootje gaan controleren op een vaarbewijs, terwijl er tientallen kleine rubberbootjes vol in plané om ons heen vaarden, en harder dan wij kúnnen varen, dus wettelijk vaarbewijs plichtige bootjes. Ik heb er alle respect voor, hun goed recht om ons te controleren, maar doe dat dan als ze vermoeden dat wij te hard varen. Ik ben van mening dat wij met ons visbootje minder snel schade aanrichten dan een onervaren jochie in zijn kleine rubberbootje, die vol in plané over het water scheurt. Waarom worden wij wel aangehouden en zij niet? Deze kleine ’speedbootjes’ met lichte motoren lopen duidelijk harder dan 20 kilometer per uur. Maargoed, het is gebeurd en we mogen blij zijn dat de agenten ons niet direct bekeurd hebben, maar netjes een kans gegeven hebben. Er zitten rotte appels tussen, maar wanneer dat niet zo is ben ik van mening dat dat ook gezegd mag worden!

Simon en ik krijgen honger. We besluiten naar de kant te gaan om wat eten bij elkaar te scharrelen. ‘Ik ga er wel even uit Jesper, blijf jij hier maar even wachten’. Prima! ‘Kijk maar even, of je wat lekkers kan vinden’. Vijf minuutjes later komt Simon alweer aangelopen met een wit tasje, zo te zien vol eten. ‘Kijk eens wat ik hier heb!’ En Simon tovert een groot portie verse kibbeling uit het tasje. Heerlijk, zelfs onze stukjes kunstaas konden er niet vanaf blijven.

Dat ging er wel in! Een goede bodem is altijd belangrijk, ook voor een dagje vissen want je verspeelt de nodige energie. Na dit lekkere visje besloten we om het talud af te trollen, tussen de 3 en 5 meter water. Helaas leverde het trollen niets op. Het einde van de dag naderde alweer en we voeren richting de trailerhelling om daar vervolgens nog een stukje te trollen, en mocht de vis er liggen, het af te werpen.

Daar aangekomen beginnen we met trollen, dan zie ik in de verte een bekend bootje. Een grote bootsticker met ‘www.snoeken.net’ verraden dat Pieter met zijn vismaat Jacco ook op het water zijn. Simon haakt snel een vis op de dieplopende Ernie, een mooie snoek van rond de 80 centimeter was het haasje. De achterste dreg zat met twee punten tweemaal door de kieuw heen, gelukkig bloedde de vis niet en was er niets uitgescheurd. Wel besloten we direct de dreg te knippen om ellende te voorkomen. Echt een must, een goede kniptang!

Groeten,
Jesper Sanderink

www.rusky.nl